İlhan İrem klibinden bir cansız manken seviyordum. Şarkı bitene kadar hiç bükülmeden durabiliyordu. Herkesin bir hayatı vardı, duruyordu içerisinde. Böyle de bir şarkı vardı, nesneyi değiştirdim.

Ayırmak için biçiyordum alfabeyi, tık tık. Kulaklarda işliyordu gümbür gümbür beğeni. Osman'ı duvara asmıştım, bir Kanal İstanbul geçmişti. Bir sıçrama tahtası, oysuz bir sol parti, birbirini boğan iki yakın ağaç kökü geçip gitmişti.

Şiir kitabı veriyordum gittiğim kardiyologlara. Felsefenin çekirdeğini çıtlatıyorduk. Bahçemde erik ağacına baktıkça büyüyen bir zakkum vardı, hala var. Aynı şarkının bir de rüyasına giriyordum. Görülmemesini büyütmediğim için gözümde büyüyordu. 

Fidesi kalbimde bir melodi vardı, söylesem yaz mı gelecekti?     

Şatlin imzalanmış bir Aort görmüştüm. Harfleri seçseydim, onlar rıza gösterirdi. Binde üç hayır demeyi bilemedim.  

Ulaş Nikbay