Putlar aynı Tanrıdan gelmiyor, borsalar ve Tanrılar yoktan var olmuyor.

Sınıf, ümmet, alem, camia diye bir şey yok. Herkes kendi yalnızlığını alıp geliyor, her yer yalnızlık kokuyor. İnsan, her yerde kemiren bir kurt. Bu çöplük, artık kulaklarımı patlatıyor. 

Kendi hafızasını oluşturamayan insan, hafızasına çentik atıyor. 

İnsanın insanı tüketmesinin tek yolu; birlikte devinim. İnsanı tanımlayan, nerede olduğu değil nerede olmadığı. 

Nerelisin deseler, içindenim derim. Kalabalıkların değersizliğini anladım, yalnızlaştıkça çoğaldım. Bir sabah, her nehrin yatağının ayrı olduğunu anladım. 

İyi rahipler, varlıkçılar, yoklukçular, yok hükmünde sıfatlar. 

Sağım solum, yokluk ve çelişki. Kırıldım, kırık yerde duramıyorum. Yurduma dönüyorum, evime. 

Hareket halindeyim ancak bulanık bir fotoğrafım. 

Yaşam, bir kavuşmak akarsuyu oysa.  

Ulaş Nikbay